غربت همیشه احساس عجیب و تلخی بوده است که از سرِ جبرِ روزگار باید به آن تن داد . چند وقتی است که در غربت و دوری از وطن دلم حال و هوای دامغان کرده است. نمی دام چرا ولی هر وقت چنین حالی دارم این شعر رضای پارسی پور عزیز ، شاعر و همشهری خودمان را که مرور می کنم قدری آرام می شوم. این شعر را بسیار دوست دارم. شما چطور؟

از کویر آمده ام

 از همان شهر عطش

از همان شهر بلوغ پسته

از همانجا که کسی کینه نمی داند چیست

خاک شهرم ، خاکی است که در آن هیچکس آشفته نمی بیند خواب

بجز آن مرد کهنسال و غریب

که در این نامهء بی نام و نشان

این سفرنامهء تنهایی من ، با تو در بارهء او حرفی هست

شهر من شهر پُر از شعر و شعور است ،ولی

او از آن درس نخوانده است که بداند اینجا 

می شود نور ز اندیشهء مردم دزدید

خواه پیر ، یا که جوان

ریزهء نان ز زمین هر که رسد می گیرد،

و سپس می بوسد ، بعد از آن آب دگر می داند

راستش من که نمی دانم دیگر چه بگویم با تو

همه با هم خوبند 

همه با هم یکدل

همه با هم یکرنگ 

مردم اینجا همه در مزرعه با هم خویشند

گُل سجّاده نماز همه زنها با من – گر بیایی  تو در این شهر و بیابی  کینه

ما همه خویش و به هم فامیلیم

ما همه اهل همین آب و گلیم 

شهر ما کاش به اندازهء یک دنیا بود

بعد سی سال هنوز – من ندیدم که زنی

بی حجاب آید بیرون ز در خانهء عصمت به تماشای  خیابان هوس

سیب و زردآلو و گیلاس ، همه پیوندیست

همه پیوند به یک جا داریم

و در اینجا ، همه یک باغ برای

دل تنهایی خود و تماشای شکوفایی خلقت دارند 

تازه این چیزی نیست

بعد سی سال ندیدم ، بخدا – شکند شیشهء فانوس گُلی

سنگ بازیچهء پروانه ، خدا شاهد هست 

خانهء هر که بیایی ، هیمه ای هست و تنور 

و کمی  حوصله گر داشته باشی ، به خدا

نان گرمی به لطافت همه چون برگ گُلت خواهند داد

پا به هر خانه که خواهی بگذار

لیک هشدار که در زیر قدمهای شما – لانهء مورچهء کارگری گُم نشود 

تو ، به مهر آی که ما مهر خوش آمد داریم 

و محبّت را تو تا ته یک کوزه بنوش

هیچکس نیست که چشمش به جمال تو نگردد روشن 

راستی ما سحری ، بانگ خروس هم داریم – وه چه لذّت بخش است

گر بیاییّ و من و تو سحر از بانگ خروس – هر دو بیدار شویم

و به سجّادهء صبح – تا سپیده گُل توحید به اشک ، آب دهیم 

شهر من شهر همه خوبیهاست 

دامغان است ، همان شهر که می دانی تو

آری آنجا که کسی کینه نمی داند چیست

راستی از اینجا – از همین دور و بر شهر بلوغ پسته

من برای تو حکایت دارم

صبح  دیروز که من گلّه به صحرا بردم

سینه ی " بارو " داشت ، زخم "صد دروازه" – پیر مردی بی سر

آری آری همان مرد غریبی که در اوّل گفتم

آن طرف پای درخت سنجد

زیر چادرشب کرباسی خود – که در آن دَم کفن خوابش بود 

داشت خواب همه دنیا می دید – من که نشناختمش 

شاید از حرص آباد – تا بدین جا شب و روز تاخته بود

ور نه حالا که کسی حوصلهء خوابش نیست 

راستی من روی " بارو " پسری دیدم چند – که به بازی مشغول

و یکی آن سوتر – دست در لانهء جغدی می کرد 

آسیابی دیدم ، که خری زیر درختان بلند توتش

به سرش نقشهء یک قالی ابریشم داشت – و نمد پالانش

دختری را دیدم

که به دستش دو سبو آب خنک ، و دلش در تب عشقی می سوخت

آسیابان که دهد عمر خداوند به او – به چُپُق جان می داد

و سگی با چشمش

لذّت بدرقهء دود چُپُق تا ابدیّت را در روی زمین حسّ می کرد

به امانت قسم آنجا من مردی دیدم 

کآسیابش همه پُر گندم بود 

و ، زنش

حوصله و نان جو و چای تعارف می کرد 

آسیابش دیدم ، که خوراکش ، گندم 

و به نهر ، آب هر آنقدر که خواهد باشد 

یک نفس می نوشید 

نوش جانش که همه نان اهالی می داد

عارفی را دیدم 

که برای همه گلهای  لطیف لب جو ، ارمغان آینه از " نجد " آورد 

کاروانی می رفت ، به سوی مقصد نا معلومی 

کیسه هاشان همه پُر بود ز افسون و طلا – و در آن هر که مسافر ، گمراه

شتری آنجا بود – همه بارش ، فانوس – و سوی قریهء ظلمت می رفت

راستی باز همین دیروز ظهر – من و یک مورچه ، دعوا کردیم

سر این بحث که چرا – بال پروانه به اعماق زمین باید برد

خسته ات کردم ، نه _ من که حال آمده ام

چون برای " تو " سخن گفتن از اینجا زیباست

راستی هیچ " تو" می دانی  ؟!

پُشت  آن کهنه  قنات

لانهء روباهیست  !!

من خودم دیدم ، یک بار ، زَنش

با دُم خرگوشم

فرش خودخواهیشان جارو کرد

و به این خاطر هست

که من امروز به دشت

بر سر دوش پُر از آبله ام

یک تفنگ آوردم  !!